maandag 8 april 2019

Schreeuwen

www.praktijkbloom.com

Marco stuurt me net een appje. Hij is zo opgelucht. "Het voelt echt als een doorbraak", schrijft hij. Ik ben zo ontzettend blij voor hem. Wat we hadden gedaan tijdens zijn laatste gesprek bij mij was vreemd, intens en buiten het normale...maar precies wat hij nodig had!

We zijn al een sessie of 4 onderweg en Marco blijft volkomen rationeel over alles. Hij vindt het heel moeilijk om aan te geven wat hij ergens bij ervaart, wat het met hem doet. Het uiten van emoties is niet iets wat hij makkelijk kan. Hij heeft het nooit geleerd zegt hij en zijn gedachtes hierbij zijn ook dat emoties je zwak maken en kwetsbaar. Tijdens de gesprekken zie ik aan zijn lichaamshouding wel dat er inwendig van alles gaande is. Soms balt hij zijn vuisten tot zijn knokkels wit zijn of hij wordt onrustig en staat op om uit het raam te kijken. Emoties zijn er...of je nu wilt of niet. Of dat nou stoer is of niet. Je voelt iets ergens bij! Marco is er een meester in geworden om vooral niet aan de buitenkant te laten zien wat er vanbinnen speelt. En nu speelt er zoveel vanbinnen dat het wegdrukken van emoties enorm veel energie kost. Marco loopt erop stuk merk ik. De emoties waar hij nog het beste wat mee kan is woede! Hij is boos, op zichzelf, op mensen die hem dingen aandoen. "Soms zou ik wel keihard willen schreeuwen" zegt hij. En dat lijkt mij nou de perfecte tool; schreeuwen! We gaan naar het bos, een prachtige plek in de natuur, midden op de dag. Er is in de verste verte niemand te bekennen. "We gaan schreeuwen" leg ik uit. "Laten we doen wat je eigenlijk voelt; willen schreeuwen!" Hij lacht, maar ziet dat ik het meen. Dan is er even dat rare moment dat je over een drempel heen moet om iets raars te gaan doen, om iets eruit te gooien dat je al zolang inhoudt. Ik ga hem voor, ik geef een schreeuw zo hard ik kan! En zeg "Dat voelt lekker" en ik meen het echt! Ik moedig hem aan, hij ziet de lol er wel van in en ik zie dat hij de eerste schreeuw met een grote lach op zijn gezicht doet. Ik schreeuw nog eens en hij nog weer harder. De hele sfeer veranderd, zijn vuisten ballen zich weer en hij begint er woorden uit te schreeuwen "Klootzak" schalt het door het bos. Marco lacht niet meer, van diep vanbinnen komt de woede los. Hij laat het gaan, het mag eruit. Een minuut of 5 schreeuwt hij erop los. Soms staat hij erbij op zijn tenen. Alles aan hem schreeuwt! en dan...onder al die woede, misschien door uitputting van die energiestoot, ontdekken we verdriet. Zijn ogen worden rood en er ontstaat een traan. Hij schaamt zich, mompelt "godverdomme". Ik zoek oogcontact en moedig hem verder aan. Hij ziet dat het mij ook wat doet, dat ook mijn ogen vochtig worden. En hij huilt. Ook deze emotie mag er zijn. Ik zeg niks, doe niks. Dit is zijn moment. Op de terugweg bedankt ik hem voor zijn vertrouwen en inzet en dat ik hoop dat dit hem dichterbij zijn gevoel brengt. Dat hij ervaart dat je emotie doorleven de beste manier is om hem te temmen!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Zou dat de sleutel van liefde zijn?

Het is heerlijk weer, het zonnetje schijnt en het is een doordeweekse middag. Ik zit met mijn zoon op een terrasje te genieten van een i...