woensdag 15 mei 2019

Zou dat de sleutel van liefde zijn?


www.praktijkbloom.com
Het is heerlijk weer, het zonnetje schijnt en het is een doordeweekse middag.
Ik zit met mijn zoon op een terrasje te genieten van een ijsje. Ik bedenk me hoe groot hij al wordt nu ik niet meer hoef te waarschuwen voor lekkend ijs of stiekem zuchten als hij het puntje van de onderkant afbijt, wat echt niet handig is bij een hoorntje. Kortom ik geniet, ik geniet van mijn ijsje, zijn gezelschap, het zonnetje en het gekeuvel om me heen.

Naast mij zit een ouder echtpaar van ruim de 70 gepasseerd. Hun kleindochter van ik schat een jaar of twee, heeft nog wel bovengenoemde ondersteuning nodig. Maar ze genieten zichtbaar van haar en elkaar.

De kleine dame kan zo'n hele grote ijs niet op en vraagt aan oma of zij hem wil. Oma biedt het ijsje aan aan opa maar hij zegt :"neem jij hem maar, krijg je mooie billen van". Ik schiet in de lach en kijk naar haar. Ze zegt iets verontschuldigend, ik zeg haar dat ik het juist een liefdevolle opmerking vind
"Meestal zegt hij dat ik er mooie knieën van krijg" zegt ze lachend. "Dan is deze opmerking toch maar mooi een extra cadeautje vandaag" besluit ik. "Zo is dat", ze lacht naar hem en geeft hem een knipoog.

Ik geniet nog even na, liefde is niet aan leeftijd gebonden. Elkaar blijven bewonderen en laten verwonderen zou dat de sleutel zijn?


maandag 6 mei 2019

Snelle wereld



De wereld gaat steeds sneller, ik word bijna geacht om continu in contact te blijven met mijn mobiel.
Als ik even niet zo snel reageer komt het verwijt : “ik zie dat je het gelezen hebt aan de blauwe vinkjes maar toch reageer je niet”. Ik duik acuut mijn telefoon in, niet om te kijken of de persoon in kwestie gelijk heeft maar om de optie blauwe vinkjes uit te zetten,  geluid gaat voor de zekerheid op stil want stel je eens voor…

Als je vraagt hoe het gaat met de ander, is het antwoord bijna als vanzelf “druk” afhankelijk van de persoon komt daar dan wel of niet een gelukzalige glimlach achteraan. Want het ontzettend druk hebben met jezelf of je werk is goed toch?

Dan is er ook nog een soort van tweede wereld, de digitale. In deze digitale wereld hebben mensen heel veel vrienden en heeft iedereen hun leven prima voor elkaar. Blije selfies sieren de beeldschermen, de laatste nieuwtjes en meningen zijn dan ook vooral daar te lezen. “Heb je dat niet gezien? Stond op Facebook”. Een relatie is pas echt van betekenis als het etiket Insta-official erop zit.

Ik vraag me dan af, waar is de oprechte aandacht voor elkaar? Kijk jij de kassière aan als je de boodschappen afrekent of ren je door in je haastige bestaan? Geef je zomaar een complimentje weg aan die pianist in de stationshal? Of luister je met een half oor en neem je het voor lief?
Ik geloof in samen de wereld een beetje mooier maken, aan een klein gebaar. Als iedereen nou eens iets zou doen wat een glimlach bij een ander teweeg kan brengen, zou de wereld dan niet net een beetje meer gaan lachen?

Dit ging mee met de vaat en het kwam vast op de goede plek terecht.



vrijdag 3 mei 2019

De bomen en het bos-keuzestress in de wereld van therapie en coaching



www.praktijkbloom.com
Sanne belt me op nadat ze mijn website heeft bekeken. Ze weet niet goed of ik nou de juiste persoon ben om haar te helpen.  Al een hele tijd voelt ze zich doodmoe. Een soort vermoeidheid dat je niet weg slaapt, legt ze uit. Ze was ermee naar de huisarts gegaan en die heeft haar bloed laten testen. Daar kwam niks uit; geen pfeiffer, geen ijzertekort, suikerziekte of iets anders. Nu het niks fysieks is, noemt de huisarts het stress-gerelateerd. “Wat beter voor jezelf zorgen” is dan ook zijn advies. Als ze vraagt wat hij daarmee bedoeld precies komt hij met haar (lichte) overgewicht- gezonder eten, regelmatiger slaappatroon (ze werkt als verpleegkundige met wisseldiensten)-hoe moet ze dat in hemelsnaam vormgeven- en dat ze misschien een sport kan gaan oppakken. Anne is zeer teleurgesteld in haar huisarts. “Hij luisterde niet eens echt naar mijn verhaal”. Ik vertel haar dat huisartsen daar helaas ook niet de tijd voor hebben, om een intake van 1,5 uur te doen om tot een volledig plaatje te komen van wat er nu precies speelt.
Sanne is het internet op gedoken. En gaan zoeken naar een psycholoog. Want een huisarts helpt je als eerste bij lichamelijke klachten en een psycholoog bij geestelijke klachten, zo redeneerde ze. Al snel merkte ze dat de verschillende psychologen in de omgeving het hebben over persoonlijkheidsstoornissen, depressies, verslavingsproblematiek of angsten en fobieën. Ze kon hier begrip voor haar “simpele vermoeidheid” niet echt in terugvinden.
Dan misschien in therapie dan…maar voor welk probleem? Ze kwam terecht in een wirwar van sites waarbij termen werden gebruikt als psychotherapie, integratieve coaching, Cliëntgerichte psychotherapie, Cognitieve therapie, Contextuele therapie, Counseling, Directieve therapie, holistische benadering, EMDR, psychosynthese, EFT, Gestalttherapie, haptonomie….
Ze werd al moe bij de gedachte dat je je eerst moet verdiepen in wat welke vorm nou precies voor je doet en welke ze dan moet kiezen. Ook schrok ze van de prijzen die sommige therapieën kosten. Ze had al nagevraagd dat haar ziektekostenverzekering niet meebetaald. Dan had ze een aanvullend pakket moeten hebben met 4 sterren en dan zou ze 3 sessies vergoed krijgen.
Mijn site kwam ook voorbij in haar zoektocht. Ze vond het lekker simpel en straight forward. Geen verhaal over ingewikkelde therapievormen, maar als eerste de vraag “ In welke situatie herken jij je het meeste?” met vervolgens “Dan kan ik dit en dit voor je betekenen”. Vandaar dat ze mij nu belt voor advies.
Ik bedank haar voor haar telefoontje en vertel dat ik heel goed kan begrijpen dat al die verschillende vormen het er niet gemakkelijker op maken. Dat ze door de bomen het bos niet meer kan zien. Nog weer een dingetje erbij: Keuzestress!
Ik leg haar het volgende uit:

Vaak uiten psychische klachten zich als eerste op een fysieke manier. Je lichaam geeft je eigenlijk aan dat er in koppie iets niet goed zit. De psychische overbelasting komt eruit door lichamelijke klachten; vermoeidheid, hoofdpijn, schimmelinfecties, eetbuien, eczeem, trillen, lusteloosheid, hyperventileren, onbestemd gevoel...noem maar op.
 Om daarmee naar de huisarts te gaan is een goede eerste stap. Hij kan lichamelijke oorzaken uitsluiten en al snel concluderen of het waarschijnlijk om een ernstigere geestelijke aandoening gaat, zoals een diepe depressie, een verslavingsprobleem en persoonlijkheidsstoornis. Bij dit soort gevallen ga je door naar een psycholoog, de huisarts geeft je een verwijzing mee en vaak krijg je hiervoor enkele sessies vergoed van je zorgverzekering.

In alle andere gevallen wordt je niet echt doorverwezen omdat je niet geestelijk “ziek” bent. Je moet eigenlijk jezelf gaan afvragen wat er met je aan de hand zou kunnen zijn. Helaas schrijven huisartsen nog steeds snel antidepressiva voor…een soort pil waardoor je je fijner gaat voelen, of in ieder geval iets minder ellendig! Er komt een blokkade tussen jou en je gevoelsleven. Maar dit lost niks op natuurlijk, het bestrijd symptomen, geen oorzaken en heeft ernstige bijwerkingen!

Wat kan er met je aan de hand zijn?
·         Ernstige stress/richting burn-out of mss zelf al wel echt burn-out
o    Lange roofbouw gepleegd op je lichaam en geest
o    “ineens” is het op – alsof er iets knapt (burn-out moment)
o    Uitputting voorop
o    Angst/hyperventileren
o    Verstoring van de energiebalans
o    Wil wel-maar kan niet meer
o    Kan wel blij worden van iets
o    Wil graag begrip en steun van anderen

·         Overspannen of overwerkt
o    Vaak 1 aanwijsbare oorzaak-een gebeurtenis die je niet trekt
o    Uitputting staat niet voorop, maar labiliteit en een opgejaagd gevoel

·         Depressief
o    Stemmingsstoornis-moedeloosheid voorop
o    Kan wel-maar wil niet
o    Overal negatieve stemming over
o    Terugtrekken van mensen-isolement
o    Onvermogen te genieten-denken aan dood

·         Getraumatiseerd
o    Je hebt erge dingen meegemaakt die je niet hebt verwerkt
o    Dit kan al in een ver verleden zijn die nu weer worden getriggerd
o    Angst, blokkade, labiliteit zijn kenmerken

·         Combinatie van deze
o    Van een onverwerkt trauma kan je depressief raken
o    Van overspannenheid raak je uiteindelijk burn-out

Zeer basic uitgelegd kan ik het volgende zeggen;
Therapie= verwerking en verandering
Voor depressie en traumaverwerking heb je psychotherapie nodig. Kenmerken van een therapeut is dat ze terugkijken naar het verleden en kijken hoe de klachten zijn ontstaan. Ze bieden je verschillende therapievormen voor verwerking en veranderen van je gedachtes zodat je de wereld om je heen beter aankan.
Coaching= inzicht en ontplooiing van wat je in je hebt
Voor stress, burn-out en overspannenheid ben je beter af met coaching. Je huidige situatie is niet je gewenste situatie. De coach gaat met je opzoek wie je ten diepste bent, wat je kan en wat je nu echt wil! Dan wordt er gezocht naar blokkades die je in de weg staan om daar te komen. Gedachtes, gevoelens, overtuigingen. Samen wordt er een plan van aanpak gemaakt om je doelen te bereiken en je wordt de weg erheen gecoacht. Vaak is dit een aanpak van je hele leven; eten, slapen, bewegen, ontspannen, relatie, vriendschap, weerbaarheid, competentieontwikkeling, balans werk en privé, omgaan met taakomvang en werkdruk ed.

Ik doe altijd eerst een intake en luister aandachtig naar jouw verhaal. Ik zal je vragen stellen ter verduidelijking tot ik het plaatje aardig compleet heb. Daarna ben ik heel eerlijk of jouw hulpvraag past bij wat ik te bieden heb. Zo niet dan verwijs ik je door naar collega hulpverleners met de juiste expertise waarbij ik denk dat jij beter geholpen kan worden.

Sa
nne is blij met mijn duidelijke uitleg!  Ze wil graag een intake met me doen en we maken een afspraak. Drie dagen later zit ze bij me op de bank en al snel wordt duidelijk dat ze al tijden voelt dat ze haar werk niet aankan. Alle passie is weg, het is één grote last. Maar ze kan niks anders dan verplegen zegt ze, wat moet ze in hemelsnaam dan gaan doen? Wie wil haar nou hebben, een uitgebluste verpleegkundige? Nou, dat is een hulpvraag waar ik prima mee uit de voeten kan! Samen gaan we van start, knokken naar beter!

woensdag 1 mei 2019

Anti-depressiva tegen burn-out?

www.praktijkbloom.com

Anne zit bij me op de bank. Ze denkt dat ze misschien depressief is en wil hulp. Ik wil haar eerst beter leren kennen en samen kijken naar wat de beste hulp voor haar zou zijn. Als zij echt depressief is kan ik haar namelijk niet verder helpen en zal ik haar doorverwijzen naar iemand die daarin gespecialiseerd is.
 
Ze vertelt dat ze zich al heel lang heel vervelend voelt. Ze is zo ontzettend moe. Huilt om het minste en eigenlijk irriteert ze zich aan iedereen om zich heen. Haar man, die 10 uur per dag van huis is, haar kids die pittige karakters hebben, haar collega’s op het werk die klagen en roddelen. Ook heeft ze steeds zo last van hoofdpijn, migraine noemt ze het zelf. Op haar werk ging het een aantal weken geleden mis. Een collega had het enorm druk en ze besloot bij te springen en haar even te helpen.  Haar baas had hier nogal lullig op gereageerd, ze had het eerst moeten vragen en een opmerking over haar collega die gewoon niet vlot genoeg werkt. Het viel zo verkeerd; zij had juist een complimentje verwacht voor haar extra inzet en teamspirit. De emoties die haar overspoelen heeft ze niet meer onder controle. Ze begint te hyperventileren en voelt een zware druk op haar borstkas. “Het voelde alsof ik dood ging, zo beangstigend”. Ze wordt op gevangen door collega’s en gaat ziek naar huis.
Thuis blijft dat zware moedeloze gevoel. Absoluut niet terug willen naar haar werk en energie is nul. Alles en iedereen is teveel. Netflixen, chocola eten en verder met rust gelaten willen worden. Na een week gaat ze op aandringen van haar man en de bedrijfsarts die langs is geweest naar de huisarts. Ze probeert daar haar verhaal te doen, maar ze is eigenlijk al uitgeput van het aankleden, erheen rijden en het wachten in de wachtkamer. Ze merkte dat alleen al het naar buiten gaan een hele drempel was geworden en dat ze met hartkloppingen in die wachtkamer zat. Iedereen leek haar aan te kijken. Na een paar zinnen bij de huisarts barst ze in huilen uit. Ze kan alleen nog uitbrengen dat ze de straat bijna niet meer op durft, zo moe is en alleen maar met rust gelaten wil worden. De huisarts vraagt waar ze nog van geniet; van niks! Ze vertelt dat ze vlucht in Netflix series kijken en zich heel schuldig voelt naar haar man en kinderen toe. In al haar uitputting roept ze uit “van mij hoeft het niet meer zo, wat een kloteleven heb ik”. De huisarts schrijft haar antidepressiva voor omdat hij depressieachtige uitspraken hoort en denkt dat het haar kan helpen bij de angst en paniek die ze voelt.
 
Zo wordt Anne een van de 1 miljoen mensen in Nederland die antidepressiva slikt!  
 
De moderne antidepressiva (SSRI)  beïnvloeden het stemmingsstofje serotonine. Op een chemische wijze wordt dit stofje in jouw lichaam aangevuld.. Dit aanvullen moet langzaam worden opgebouwd, tot je lichaam genoeg gewend is en je depressieve gevoel “dragelijk wordt”. Dit is een lastige balans en die opbouw duurt een aantal weken, tot soms maanden voordat je een positief effect gaat merken. Eenmaal opgebouwd moet je er minimaal een jaar wel aan blijven. Wil je van de pillen af dan moet je het ook weer afbouwen! Daarbij werkt het natuurlijk alleen als je ook echt te weinig van dit stofje zelf aanmaakt, anders merkt je er weinig van dat je je beter gaat voelen. Dan merk je vooral de bijwerkingen van de antidepressiva. Het is niet een soort “happy-pil” hoe meer je neemt, hoe fijner je je voelt.
       
Over de bijwerkingen doen ook veel verhalen de ronde, maar die zijn zeer persoonlijk en erg afhankelijk van het voorgeschreven middel en de hoeveelheid die je neemt. Veel gehoorde klachten zijn aankomen in gewicht, libido verdwijnt, een soort waas ervaren tussen jou en de rest van de wereld,  nervositeit en opgejaagd gevoel, hoofdpijn, maagklachten, soms agressie en het gevoel dat je jezelf kwijt bent…  Feit blijft dat je een heftig chemisch middel je lijf in pompt dat aanpassingen begint te doen aan je neurotransmitters (die boodschappen doorsturen tussen je zenuwcellen).
 
Ben ik tegen antidepressiva? Nee, zeker niet! Voor een bepaalde groep mensen is het zeer wenselijk; de personen met een zware depressie- waarvoor de wereld pikzwart is en die een gevaar vormen voor zichzelf.  Ook voor mensen met een door een psycholoog vastgestelde psychische stoornis kan het goed helpen. (stemmingsstoornis, angststoornis, persoonlijkheidsstoornis ed)
Maar dat tegenwoordig aan grote groepen kerngezonde mensen die niks psychisch mankeren behalve dat ze volledig ontregeld zijn door jarenlange mentale stress en roofbouw op hun lichaam als “medicijn voor kun klachten” antidepressiva wordt voorgeschreven vind ik echt heel lastig. Het lost namelijk niks op! Het is niet meer dan een "doekje voor het bloeden"...Ze komen geen serotonine tekort, hun neurotransmitters werken prima. Ze hebben geen psychische ziekte die met pillen "dragelijk gehouden" kan worden. Hooguit onderdruk je wat vervelende gevoelens, maar het lost niks voor ze op. Zodra iemand stopt met de antidepressiva zijn ze binnen de kortste keren weer terug bij het begintpunt en ben je soms jaren van je leven "kwijt" zoals Loesje het mooi omschrijft in een van haar posters. 
 
Ernstige stress en burn-out klachten moeten bij de wortels worden aangepakt. Bij wat de stress voedt! Je moet met jezelf aan de slag, onder begeleiding van een deskundige die je stap voor stap helpt heropbouwen. Ik leg Anne uit wat mijn stappenplan is om sterker uit haar burn-out te komen. Vervolgens vertel ik Anne hoe een burn-out ontstaat, een verhaal over disbalans in je hormoonhuishouding door de constante aanmaak van adrenaline,  en zij herkent zichzelf hier volledig in. Ook mijn “eerste hulp noodplan” om meteen mee te beginnen vindt ze een heel goed idee. Ze had daarbij al geen goed gevoel over de anti-depressiva, ze vond het eng om mee te starten en vroeg zich al af of dit nou de oplossing zou zijn. Ze vraagt mij of ik haar huisarts wil bellen om met hem te overleggen of ze zou kunnen afbouwen. Uiteraard wil ik dat. Een aantal dagen later spreek ik haar huisarts en ook hij kan zich gelukkig goed vinden in mijn argumenten waarom ik denk dat Anne eerder burn-out is dan depressief. Hij zegt dat hij blij is dat ze hulp is gaan zoeken en denkt dat mijn aanpak haar meer zal helpen dan “zijn” pillen. We spreken af dat ze snel gaat afbouwen. Ik ben daar heel blij mee omdat ik graag met een helder denkende Anne aan de slag ga.
 
De week erop beginnen Anne en ik aan haar weg uit de burn-out en nu – 4 sessies verder- is ze klaar met de antidepressiva en heeft ze eerste sterke tools in handen om haar stress te lijf te gaan. Naar eigen zeggen voelt ze zich nu al beter dan het afgelopen half jaar en heeft ze weer hoop dat het “goed gaat komen”. Yeah Anne, we zijn er nog niet maar samen knokken we naar beter!

Zou dat de sleutel van liefde zijn?

Het is heerlijk weer, het zonnetje schijnt en het is een doordeweekse middag. Ik zit met mijn zoon op een terrasje te genieten van een i...